دیروز آلبوم جدید کاوه یغمایی را گوش می دادم به نام سکوت سرد. اسم آلبوم که من رو یاد موسیقی راک به سبک Cold Play و Creed و کلا ژاندر Sad Rock انداخت. بار اول که آلبوم را گوش دادم صدای آشنای گیتار کاوه مرا به وجد آورد. راک کلاسیک… یاد کامیل یغمایی افتادم و کلاس الکتریک گیتار خودم با اون سالها پیش در تهران. یادم می آد اون روزگار، گیتارم من رو از سقوط کامل نجات داد! عجیبه! ولی حقیقته. واقعا اون روزگار تنها چیزی که من رو تسکین می داد صدای گریه سازم در دستانم بود. یادم می آد چقدر سخت گیتار الکتریک خریدم با توجه به انتخابهای محدودم در خیابان جمهوری! هنوز صدای گیتارم در گوشمه… شاید بتونم در سفرهای بعدی اونو با خودم بیارم.

کلا از آلبوم جدید کاوه خوشم اومد. از مترسک شادتر بود. ولی از مترسک بیشتر خوشم آمده بود. امیدوارم خانواده یغمایی همیشه سلامت و شاد باشند! چون خاطرات بسیار خوبی از موزیک اونها و خود آنها دارم. نمی دانم کامیل چکار می کنه الان… ولی دلم واقعا برای دیدن و شنیدن گیتار زدن اون تنگ شده…